Ga ik me hier echt aan wagen? Een blog schrijven over de vraag of je het beste borstvoeding of flesvoeding kunt geven? Het is zo’n gevoelig onderwerp! Durf ik dat aan? Wat maakt het los?

Dit onderwerp raakt iets aan bij vrouwen. Bij moeders. Dat komt natuurlijk omdat iedereen het beste wil voor haar kindje. We weten allemaal dat borstvoeding de gezondste voeding is voor een baby, maar betekent dat dan ook automatisch dat dat “het beste” is voor je baby? Niet altijd, denk ik.

Dat borstvoeding de gezondste voeding is voor een baby, is uit vele onderzoeken wel gebleken. Als het fysiek, praktisch en emotioneel gezien lukt, is het natuurlijk fantastisch als je dit je baby kunt geven.
Maar als het geven van borstvoeding jou fysiek, praktisch of emotioneel gezien heel veel (te veel) kost, dan is er een kantelpunt waarop je niet meer kunt zeggen dat borstvoeding “het beste” is voor je kindje.

Naast gezonde voeding heeft een baby namelijk nog veel meer nodig. En die dingen zijn ook heel erg belangrijk voor zijn of haar ontwikkeling. Als de borstvoeding bijvoorbeeld niet vanzelf gaat (vanwege een fysieke beperking, een emotionele reden, omdat het praktisch lastig haalbaar is of om wat voor reden dan ook!) en het een groot innerlijk gevecht is, omdat je ergens voelt dat je dit niet wilt of kunt opbrengen, maar weet dat het het gezondst is voor je baby, kan het zijn dat dit innerlijke conflict je dusdanig in beslag neemt, dat je emotioneel niet meer beschikbaar bent voor je kindje. Je bent zo aan het worstelen met jezelf, dat je je kindje niet meer kunt geven wat het eigenlijk zo nodig heeft en je het ook graag wilt geven: een ontspannen moeder, die volop aandacht en rust heeft om haar kindje nabijheid en liefde te kunnen bieden.

Voor veel moeders voelt het dan als falen om te stoppen met borstvoeding. Maar je kunt het ook “verantwoordelijkheid nemen” noemen. Afstand nemen van je eigen innerlijke conflict en emoties, om vanaf een afstandje te kunnen beoordelen of de baten nog wel opwegen tegen de kosten. Dat vergt verantwoordelijkheidsgevoel en lef. Jij en alleen jij als moeder weet wanneer genoeg genoeg is en je dit punt bereikt hebt. En al gaat het vaak eerst gepaard met heel veel tranen, later volgt vaak de opluchting. Eindelijk kun je weer genieten! Heb je weer de ruimte (in je hoofd en hart) om echt te kijken naar je baby. Je te verwonderen én te hechten aan elkaar.

Over die hechting gesproken, daar valt nog meer over te zeggen als het gaat over flesvoeding of borstvoeding.

Vrouwen die borstvoeding geven, maken meer oxytocine aan dan vrouwen die flesvoeding geven. Dat komt omdat er oxytocine nodig is om moedermelk aan te maken. Oxytocine wordt ook wel het knuffelhormoon, het liefdeshormoon of het hechtingshormoon genoemd.

Dit betekent niet dat flesgevoede kindjes minder goed gehecht raken aan hun moeder. Daar is veel meer voor nodig dan alleen maar de oxytocine die vrijkomt bij het geven van borstvoeding. Maar het is wel mooi om je bewust van te zijn. Oxytocine wordt ook aangemaakt tijdens het knuffelen met je baby. Helemaal wanneer dit bloot- op bloot gebeurt. Dat hoeft heus niet altijd met een helemaal bloot kindje en een helemaal blote mama (al kan dat wel heel erg fijn zijn, bijvoorbeeld na het badderen of douchen). Het kan ook heel eenvoudig door zelf een shirtje met korte mouwen aan te hebben tijdens het voeden. Of bijvoorbeeld door het rompertje van je baby open te laten, zodat je jouw warme hand op zijn of haar ruggetje kan leggen tijdens het voeden. Andere oxytocine boosters zijn warmte, rust, gedimd licht en ontspanning.

Een baby kan zich in het eerste jaar van zijn leventje aan maximaal zes personen hechten. Dit lijkt misschien veel, maar ga maar eens tellen (papa, mama, opa, oma, nog een opa en oma, kinderdagverblijf). In de kraamperiode is een kindje zoekende in wie zijn hechtingspersonen (verzorgers) zijn. Dit zijn de mensen die sensitief en adequaat reageren op de behoeften van het kindje. Dus degenen die hem voeden, troosten, verschonen, opwarmen, veiligheid bieden (broertjes en zusjes zijn dus over het algemeen geen hechtingspersonen).Om het je kindje makkelijker te maken te ontdekken wie zijn hechtingspersonen zijn, is het raadzaam niet te veel te wisselen in degenen die hem of haar verzorgen, dus ook voeden. In eerste instantie is het belangrijk dat je baby zich hecht aan jou en jouw partner ( indien aanwezig). Door zelf de voedingen te geven, leert je kindje sneller dat jij degene bent die voor hem of haar zorgt. Houd je kindje lekker buik- tegen-buik tijdens de voeding, zodat het jouw geur op kan snuiven en je door het lichaamscontact beiden oxytocine aanmaakt.

Misschien heb jij helemaal geen innerlijke strijd hoeven leveren. Was voor jou de keuze voor flesvoeding meteen helemaal duidelijk. Dat is fijn! Met deze blog wil ik helemaal niet zeggen dat je een goede reden moet hebben om geen borstvoeding te geven. Jij als moeder van dit kindje weet zelf het allerbeste wat goed is voor jullie. Alle liefde, respect en steun voor elke moeder, ongeacht welke voeding je je kindje geeft.

En als je nog zwanger bent en wel heel graag borstvoeding wilt geven en alle tips kunt gebruiken om dit te laten slagen, heb ik er ook een paar voor je:
– Get out of your mind! Jouw lijf en jouw baby weten allang hoe ze moeten borstvoeden. Jullie zijn erop gebouwd. Vertrouw hierop en laat los.
– Win op tijd advies in. Laat preventief in de kraamtijd een lactatiekundige meekijken. Niet pas als er moeilijkheden zijn.

Disclaimer: Ik hoop dat jij als lezer weet dat ik geenszins iemand wil kwetsen met het schrijven van deze blog. Ik heb alle respect voor elke moeder, omdat ik weet dat elke moeder vanuit haar beste weten handelt in de zorg voor haar kindje. Nieuwe moeders zijn vaak kwetsbaar en emotioneel, maar ook ongekend sterk en wijs! Ik veroordeel niemand. Niet de borstvoedingsmoeder die misschien haar grenzen verlegt om de borstvoeding te doen slagen. Ik voel jou en hoop dat je heel veel steun ervaart vanuit jouw omgeving. Niet de moeder die de fles geeft, om wat voor reden dan ook. Ik draag alle moeders een warm hart toe, ongeachte de manier waarop ze dit doen. Wees lief voor jezelf en elkaar!